یعنی به هیچ وجه نمیتونم درک کنم چرا برای بعضی از افراد ، "نه" گفتن معادل صد بار مرده و زنده شدنه! نمونه اش هم داداش خودم!!! کلا با همه ی عالم و آدم رودر بایستی داره و همیشه میخواد همه رو راضی نگه داره جز خودش و مارو! داستان از این قراره که: یکی دو هفته پیش به مناسبت سالروز تولد خواهر جان و داداش یه ...

در نهایت که چاره ای نداشتیم جز خونه ی خودمون با شرایطی که توصیف کردم واستون... حالا این تازه اول ماجرا بود.ما بودیم که کمتر از 24 ساعت فرصت داشتیم و عملا همه چیز به ریخته بود.. راضی کردن مامان و بابا ، برای عدم حضورشون تو مهمونی خودش مثنوی هفتاد من میشه! خلاصه میکنم، با کمک دختر عمه ها شام و خوراکی ...

دلُم رنجوره ... رفیقُم یارُم... شدُم حیرونت هِقد نیازارُم ... خبرای خووووووب... اگه خدا بخواد بعد عید قراره با علی جان زند وکیل عزیز دل، همکاریمون شروع بشه :) خبرای عالی زیاد دارم اما یکی یکی به وقتش میگم :) +مامان اینا از سفر برگشتن ، اما انصافا اینبار داداشه اینقدر همکاری کرد که اصلا خسته نشدم و

یه زمانی رو ولنتاین و این داستانها حساس بودم... یعنی ولنتاین بهم کادو ندن و تبریک نگن؟! مگه میشهههههههههه؟ مگه از جونشون سیر شدن که یادشون بره؟ فراموش کردنش مساوی بود با نازل شدن عذاب الهی :)) اما الان... بهترین هدیه واسم اینه که مجنون جان عزیز دل رو ، در آرامش ببینم و خبر بده کاراش رو روال افتاده

یه چیز خنده دار بگم؟ داشتم فکر میکردم اگه خود مجنون هم می اومد میگفت ولنتاینت مبارک ممکن بود خیلی چیزا تو نظرم تغییر کنه :)) اخه مرد با این جدیت و جذبه یهو سوسول شه بیاد بگه عشقم ولنتاینت مبارک؟ بهش میاد اصلا؟؟؟؟ + گذشته از شوخی برای ابراز عشق نباید دنبال بهونه بود، و جز این نباید کسی رو که دوست دا

یه اسفندی از هرچی بگذره، از تاریخ تولدش نمیگذره :) گفتم از الان اطلاع رسانی کنم فردا روز، نگید آخ گرفتاری بودیم فراموش کردیمو آی مریض بودم و وای نمیدونی پدر بزرگ عروس خاله کوچیکه مرحوم شد و ... خلاصه هیچ عذر بهونه ای پذیرفته نیست :))) در هر حال من با همتون اتمام حجت کردم :))) باشد که ایمان بیاوری

سلام... سال نو مبارک رفقا.نبودنم رو پای بی معرفتی نذارید... روزهای عجیبی رو پشت سر گذاشتم.دلم نیومد با درد دل کردن دلگیرتون کنم.سر سفره ی هفت سین به یادتون بودم و دعاتون کردم.خیالتون راحت؛ اینبار هیچکی از قلم نیوفتاد! برای تک تکتون یه سال طلایی که لحظه لحظه اش پر از شادی ومعجزه اس آرزو کردم... پر ا

» نمایش این صفحه بدین معناست که نویسنده وبلاگ یک مطلب را بصورت رمزدار درج کرده است و برای مشاهده کامل مطلب نیازمند آن هستید که کلمه عبور مرتبط با این مطلب را دانسته و وارد کنید.

حالا که یه کمی وقتم ازادتر شده و بیشتر میتونم بنویسم این سرماخوردگی لعنتی چند روزه نمیذاره از جام پاشم.امیدوارم همتون شاد و سلامت باشید. روز مرد و پدر هم مبارک... + نوشته شده در سه شنبه ۲۲ فروردین ۱۳۹۶ساعت 19:3 توسط moon & sun |

سلام رفقا... به جز چند نفر،تقریبا از همه بی خبر بودم چند وقت... به چند دلیل نیاز بود از این فضا دور باشم و یه مدت به خودم و اهدافم فکر کنم و سر و سامانی به اوضاع زندگیم بدم. برگشتم چون دلم اول واسه شماها بعد هم واسه نوشتن تنگ بود.خواستم تو یه وب جدید بنویسم دلم نیومد اینجا رو با همه ی خاطراتش بذارم

این مدت که نخوندمتون بدجوری اینجا احساس غربت میکنم ... :/

شب عیدی ، بیستم اینا بود یهویی به فکر افتادیم امسال یه تغییر و تحولی تو شکل و شمایل خونه بدیم.رای گیری شد و قرعه افتاد به تعویض مبل ها... حالا راضی کردن پدر محترم که همیشه اعتقاد دارن هر چیزی قدیمیش بهتره بماند که خودش یه مثنوی هفتاد منه... بعد از دو سه روز که هر جا سراغ میگرفتیم رد میکردن و میگفت

آهای شماهایی که در جریانید! آیا تافتی ساخته شده که وقتی یه روزا و شبایی احساس خوشبختی میکنی همون لحظه به زمانش تافت بزنی این حس همیشگی شه؟ کاش شما هم به این لحظه ها و ساعتها و روزهای خوشبختی برسید.دارم از لحظه هایی میگم که بی دلیل و بهونه خوشبختی رو لمس میکنی و میگی فردا یه روز تازه اس...هرچه پیش آی...

آرام جانم گسترده ی سبز چشمانت را دریغ نکن از منی که با هر نگاه مهتابیت ، در دنیای چشمانت غرق تر میشوم دستانم خالیست اما... قلبم سرشار است از احساسی که با وجودت تا اوج می برد مرا... از ذوقی کودکانه و عمیق که غم این روزهایم را میدهد به دست باد... تا ببرد به جایی دور و دست نیافتنی... واژه ها ناتوانند ا...

جدیدا به این موضوع پی بردم که حافظه ام روش شب امتحان رو برای یاداوری پیش گرفته...رو حرفای قند تو دل آب کُنش،با ماژیک فسفری سبز، خط میکشه تا هایلایت شه و همیشه تو ذهنم بمونه :) حالا هم یادم نمیاد داشتیم از چی حرف میزدیم که من به یه روزِ بارونی تو شمال اشاره کردم و ذوق زده شدم... تنها چیزی که یادمه ای...

دو سه روزی میشد برنامه داشتیم بریم آرامگاه حضرت عشق تا بالاخره امروز راهی شدیم... گفته بودم من و مجنونُ حضرتِ حافظ به هم رسوند؟نه نگفتم! چند سال پیش،روزای اول فروردین،درست همون روزهایی که شهر رنگ بهار گرفته بود و عطر شب بو و بهاره نارنج ،مستت میکرد ما بهم رسیدیم و اون روز هیچ وقت فکر نمیکردم یه روز ...

تو رژیمم یه عنصری هست به اسم بیسکوئیت دایجستیو یا دیجستیو یا اصلا همون ساقه طلایی... روزی که دکتر داشت این رژیم رو برام برنامه ریزی میکرد اگه میدونست با چه موجود تنبلی طرفه هیچ وقت اسمی از این بیسکوئیت نمی اورد! جالب اینجاس که این عنصر فقط در وعده های صبحانه و سه میان وعده گنجونده شده ،تازه این مورد...

اینکه من به نقره و مس علاقه ی بیشتری دارم تا طلا و جواهر دیوانگیه آیا؟

ساعت ژنتیک بدنم که تغییر کرده بود! به هم ریختگی تقویم ژنتیک رو هم بهش اضافه کن؛ وگرنه چرا حال و هوای این روزام ، حال و هوای روزهای آخر سال و نزدیک به عیده؟ :)) +من این برهم ریختگی حال و هوا رو به این شکل دوست میدارم :)

عاشق این هواشناسی مسخره ام که رو لپ تاپ نصبه :) این هفته تا جمعه پیش بینی بارندگی نشده بود اما همین الانِ الان که دارم مینویسم بوی بارون منو تا تراس کشید و دیدم نم نم ریز داره میباره... بوی خاک و بارون همیشه از خود بیخودم میکنه اما نه اونقدر که یادم بره دعای زیر بارون مستجابه... با یه حال خوب واستون...